กากกัมมันตรังสีจากโรงไฟฟ้านิวเคลียร์แบ่งตามระรับความแรงของรังสีได้ดังนี้

• กากกัมมันตรังสีระดับต่ำ ได้แก่ วัสดุปนเปื้อนรังสีเช่น ชุดปฏิบัติงาน อุปกรณ์ เครื่องมือ รวมทั้งน้ำที่ใช้ชำระล้างอุปกรณ์ ภายในโรงไฟฟ้า
• กากกัมมันตรังสีระดับกลาง ได้แก่อุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องกับสารรังสีโดยตรง เช่น ไส้กรองสารกัมมันตรังสี ท่อหุ้มเม็ดเชื้อเพลิง
• กากกัมมันตรังสีระดับสูง ได้แก่ สารกัมมันตรังสีที่เกิดใหม่รวมทั้งพลูโตเนียม ภายในแท่งเชื้อเพลิงใช้แล้ว ยูเรเนียมที่ยังเหลืออยู่บางส่วน และกากที่เกิดจากการสกัดเชื้อเพลิงมาใช้ใหม่

การเก็บกากกัมมันตังสี

กากกัมมันตรังสีระดับต่ำและระดับกลาง จะถูกนำมาผ่านกระบวนการขจัดกากและลดปริมาณลง แล้วบรรจุถังขนาด 200 ลิตร บุด้วยวัสดุกันรังสี แล้วนำไปเก็บในสถานที่เก็บกากบนพื้นดิน หรือฝังในระดับความลึก ประมาณ 5-10 เมตร (ซึ่งมีอยู่หลายแบบ ตามความเหมาะสม)

การลดปริมาณกากฯ แบบหนึ่ง		การเก็บถังกัมมันตรังสีในปลอกซีเมนต์		การเก็บกากฯ ระดับต่ำและปานกลาง

กากกัมมันตรังสีระดับสูง จะถูกอบให้แห้งแล้วนำ ไปหลอมให้เป็นเนื้อเดียวกัน กับแก้วชนิดพิเศษ (บอโรซิลิเคท) ที่ความร้อนสูงแล้วบรรจุลงถัง และนำไปจัดเก็บในสถานที่ที่เหมาะสม ซึ่งถือว่า มีความปลอดภัยที่สุดในปัจจุปันคือการฝังลง ในชั้นหินแข็งที่มีความลึกจากระดับผิวดินลงไป มากกว่า 500 เมตร โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ขนาด 1,000 เมกะวัตต์ จะมีกากกัมมันตรังสีสูงประมาณ 10 ถังต่อปี (ขนาดถัง 200 ลิตร)
แก้วบอโรซิลิเคทในสภาพหลอมเหลว		ขั้นตอนการเก็บกากฯ ระดับสูงแบบถาวร

เชื้อเพลิงที่ใช้แล้วไม่ถือว่าเป็นกากอย่างแท้จริงเพราะ ยังมีวัสดุมีค่าผสมอยู่ภายในเม็ดเชื้อเพลิงได้แก่ ยูเรเนียม-235ประมาณ ร้อยละ 1 ยูเรเนียม-238 ประมาณ ร้อยละ 93 พลูโตเนียม-239ประมาณ ร้อยละ 0.5 และผลิตผลจากการเกิดปฏิกิริยาแตกตัวประมาณร้อย ละ 5.5 ซึ่งเป็นไอโซโทปของธาตุต่างๆ กว่า 200 ชนิด การจัดการเชื้อเพลิงที่ใช้แล้วซึ่งปกติจะอยู่ในรูปของ มัดเชื้อเพลิงและถูกบรรจุในช่องเก็บ (Rack) ซึ่งแช่ อยู่ในบ่อน้ำที่มีขนาดประมาณ(ก.xย.xส.)=10x15x12 เมตร ภายในโรงไฟฟ้าซึ่งสามารถเก็บเชื้อเพลิงใช้แล้ว ได้ตลอดอายุการใช้งานของโรงไฟฟ้าคือประมาณ 30- 40 ปี (ถ้ายังไม่มีนโยบายจัดการด้วยวิธีอื่น)
		บ่อน้ำเก็บเชื้อเพลิงใช้แล้วซึ่งอยู่ภายในโรงไฟฟ้า