ความเป็นมาของแผ่นดิสก์นั้น  สามารถย้อนไปไกลถึงปี 1967 จุดเริ่มต้นสำคัญเกิดขึ้นที่แคลิฟอร์เนีย  ในช่วงนั้นทางไอบีเอ็มได้เริ่มมีการพัฒนา และเริ่มใช้อุปกรณ์ที่เรียกกันว่า “เซมิคอนดัคเตอร์”  กัน  พูดง่าย ๆ ก็คือเป็นหน่วยความจำอย่างหนึ่งนั่นเอง  และเมื่อใดก็ตามที่เรื่องคอมพิวเตอร์เกิดปิดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ก็จะมีการโอนถ่ายข้อมูลเข้าไปในอุปกรณ์ที่ทำหน้าที่เก็บหน่วยความจำนี้ทันที

            ต่อมาทางไอบีเอ็มได้เล็งเห็นความสำคัญของแผ่นดิสก์ จึงได้พยายามพัฒนาขึ้นมาอย่างจริงจัง  ผลก็คือได้เกิดแผ่นดิสก์แบบอ่านอย่างเดียวขึ้น มีขนาด 8”  (ซึ่งปัจจุบันไม่มีการใช้งานกันแล้ว)  ในขณะนั้นมีการเรียกกันว่า “เม็มโมรี ดิสก์” 

            ในปี 1973 ไอบีเอ็ม ได้ออกแผ่นดิสก์แบใหม่ขึ้นมา เป็นแผ่นดิสก์ที่มีความสามารถในการเขียนและอ่านได้ด้วย  อย่างไรก็ตาม เมื่อไมโครคอมพิวเตอร์ได้รับการพัฒนาขึ้นเป็นครั้งแรกในช่วงทศวรรษที่ 1970 นั้น  แผ่นดิสก์ขนาด 8”  ได้มีการนำมาใช้งานสำหรับเครื่องคอมพิวเตอร์รุ่นเก่าในสมัยนั้นเช่นเดียวกัน

            ในช่วงเวลาดังกล่าวนั้นได้เริ่มมีการนำแผ่นดิสก์มาใช้กับคอมพิวเตอร์แอปเปิล ทู เมคอินทอช  และไอบีเอ็ม   วัตถุประสงค์ของการใช้แผ่นดิสก์ก็เพื่อโอนย้ายข้อมูลระหว่างคอมพิวเตอร์แต่ละเครื่อง และเพื่อวัตถุประสงค์อื่น ๆ

            ช่วงต้น ปี 1990  ปรากฏว่าได้มีการเพิ่มขนาดของซอฟต์แวร์ขึ้น ซึ่งหมายความว่าโปรแกรมหลาย ๆ โปรแกรมได้ถูกโอนถ่าย หรือบันทึกไว้ในฟล็อปปี้ดิสก์เป็นจำนวนมาก

            เมื่อเทคโนโลยียิ่งก้าวล้ำมากยิ่งขึ้น โดยเฉพาะกระแสของอินเทอร์เน็ตที่กำลังมาแรงในปัจจุบันนั้น ได้ส่งผลทำให้ความจำเป็นในการใช้ฟล็อปปี้ลดลง โดยเฉพาะการลดบทบาทด้านการถ่ายทอดข้อมูล

            ลักษณะการทำงานของแผ่นดิสก์ในปัจจุบันจัดเป็นอุปกรณ์สำหรับเก็บข้อมูล ซึ่งใช้กันอย่างแพร่หลาย  ซึ่งสามารถเก็บบันทึกข้อมูล หรือลบข้อมูล และบันทึกใหม่ได้

            นอกจากนี้ ยังมีลักษณะกลมบาง ทำจากสารไมลาร์ (Mylar) ที่ฉาบด้วยสารแม่เหล็ก  บรรจุในซอง PVC หรือพลาสติกแข็ง  เพื่อป้องกันฝุ่นละอองและการขูดขีด  มีอยู่ 3 ประเภทด้วยกัน คือ แผ่นดิกส์แบบ 8” ซึ่งปัจจุบันไม่มีการใช้งานแล้ว

            ส่วนแผ่นดิสก์ 5-1/4”  ซึ่งปัจจุบัน มีใช้อยู่น้อยมาก จะมีก็แค่คอมพิวเตอร์รุ่นเก่า ประกอบด้วยสื่อบันทึกข้อมูลที่เป็นแผ่นพลาสติกบาง ทำจากสารไมลาร์ ครอบผิวด้วยสารแม่เหล็ก ซึ่งเรียกว่า  cookie กับซอง PVC หรือที่เรียกว่า Protective jacket  ทำหน้าที่ป้องกันแผ่นบันทึกข้อมูล

            แผ่นดิสก์ 5-1/4”  นั้น สามารถย้อนความเป็นมาไปไกลถึงปี 1976  ผู้มีบทบาทสำคัญในการคิดค้นคือ
จิม แอดคิสสัน  ซึ่งเขามองว่าแผ่นดิสก์แบบเดิมนั้นมีขนาดใหญ่เกินไป  ไม่สะดวกต่อการใช้งาน  เขาจึงพัฒนาแผ่นดิสก์ในลักษณะนี้ขึ้นมาใหม่

            อย่างไรก็ตาม ก่อนปี 1978  มีผู้ผลิตเป็นจำนวนมากกว่า 10 ราย ได้ผลิตดิสก์ขนาดนี้ขึ้นมาก  เรียกว่าได้รับความนิยมเหมือนกัน

            ส่วนแผ่นดิสก์แบบ 3-1/2”  ปัจจุบันใช้กันมาก  และเป็นที่นิยม เพราะมีขนาดเล็ก และสะดวกในการพกพา  แผ่นดิสก์แบบนี้สามารถย้อนความเป็นมาไปได้ไกลถึงทศวรรษที่ 1980  ซึ่งมีการพัฒนาโดยหลายบริษัทด้วยกัน

            บางพื้นที่ในโลกอย่างเช่นแอฟริกาใต้นั้นได้เรียกแผ่นดิสก์ขนาด 3-1/2”   กำหนดเป็นชื่อสามัญว่า
“สตีฟฟี ดิสก์”    แม้ว่าชื่อจะฟังดูแปลก ๆ ไปหน่อย แต่หน้าที่การทำงานก็เหมือนกับแผ่นดิสก์โดยทั่วไป