เหตุที่ฟ้าเป็นสีฟ้า

อาทิตย์ตกดินเป็นสีแดง

      ลำแสงสามารถถูกทำให้กระเจิงได้ เมื่อกระทบกับอนุภาคเล็กๆ  ไม่ว่าจะเป็นของแข็ง  ของเหลวหรือก๊าซ  หรือกล่าวได้อีกนัยหนึ่งว่า แสงที่กระเจิงก็คือ   ลำแสงที่ถูกเปลี่ยนทิศทางไปเมื่อผ่านหรือกระทบกับตัวกลาง   การกระเจิงเกิดได้เมื่อตัวกลางที่แสงผ่านนั้นมีขนาดหรือความหนาแน่น  ไม่สม่ำเสมอกัน

     แสงจากดวงอาทิตย์  เป็นแสงสีขาว  ซึ่งประกอบด้วยแสง  7  สี  จากม่วงถึงแดง   โดยสีแดงจะมีความยาวคลื่นยาวที่สุด   และสีน้ำเงินหรือสีม่วง   จะเป็นสีที่มีความยาวคลื่นสั้น  จอห์น  ทินดอลล์  (John  Tyndoll )  นักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษ  ได้แสดงให้เห็นว่าหากอนุภาคในอากาศมีขนาดเล็กมากๆ   จนเล็กกว่าความยาวคลื่นของแสง   แสงที่ถูกกระเจิงจะเป็นแสงที่มีความยาวคลื่นสั้นที่สุดที่ตาสามารถมองเห็นได้  คือสีน้ำเงิน  (หรือน้ำเงินเข้มจนเกือบเป็นสีม่วง)  ส่วนแสงสีอื่นๆ   โดยเฉพาะแสงสีแดงนั้นไม่กระเจิง  เนื่องจากความยาวคลื่นสูงกว่าขนาดของอนุภาคมาก

     ในท้องฟ้าและบรรยากาศชั้นบน  จะประกอบด้วยฝุ่นละอองที่มีขนาดเล็กมากๆ   ดังนั้นจึงกระเจิงแสงสีฟ้าได้ดีทำให้มองเห็นท้องฟ้าเป็นสีฟ้า   แต่หากเรามองขอบฟ้าที่อยู่ต่ำๆ จะไม่เห็นว่าเป็นสีฟ้ามากนัก  ค่อนข้างจะหมองมัวทั้งนี้เพราะในระดับต่ำที่สายตามองผ่านนั้นแสงจะต้องกระเจิงผ่านอนุภาคของฝุ่นละอองที่มีขนาดใหญ่

ท้องฟ้าตอนกลางวัน

     ยามเย็นที่พระอาทิตย์ตกดิน  จะมองเห็นเป็นสีส้ม หรือสีแดงทั้งนี้เพราะแสงที่กระเจิงมาจากดวงอาทิตย์โดยตรงนั้น   จะผ่านอนุภาคขนาดใหญ่ที่อยู่ต่ำใกล้ผิวโลก  ซึ่งกระเจิงคลื่นสีแดงได้ดีกว่า อาจสงสัยว่าสีสันอันสวยงามของอาทิตย์ตกดินแต่ละที่นั้นเหตุใดจึงแตกต่างกัน  เรียกว่ามีความสวยงามคนละแบบ  ทั้งนี้เกิดจากสารมลพิษที่มีอยู่ในอากาศ  อันได้แก่  ฝุ่นละอองและก๊าซต่างๆ  ในแต่ละบริเวณนั้นแตกต่างกัน  และมีปริมาณไม่เท่ากัน

ท้องฟ้าในยามเย็น