เครื่องวัดความลึก

                ตั้งแต่โบราณกาลจนถึงสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 เครื่องมือชนิดเดียวที่นักเดินเรือใช้วัดความลึกของท้องทะเล คือ ลูกดิ่งน้ำหนักมากซึ่งมีเลขบอกระยะ ลูกดิ่งจะถูกทิ้งลงสู่ก้นทะเลเพื่อบอกความลึกของน้ำซึ่งจะอ่านค่าได้จากสายของลูกดิ่ง แต่ในระยะต้นของสงคราม กองเรือดำน้ำซึ่งเพิ่งเกิดขึ้นทำให้นักวิทยาศาสตร์หลายชาติต้องทำการค้นคว้าเกี่ยวกับท้องทะเลกันอย่างจริงจัง ผลที่ได้คือ การวัดระยะในน้ำด้วยการสะท้อนคลื่นเสียงหรือโซนาร์เมื่อสงครามสงบ โซนาร์ได้รับการดัดแปลงอย่างรวดเร็วเพื่อใช้ในการพาณิชย์ ปัจจุบันโซนาร์เป็นเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ที่มีประโยชน์มากที่สุดของนักเดินเรือ

                ส่วนประกอบหลักของเครื่องวัดความลึก ได้แก่ เครื่องส่งสัญญาณ, เครื่องรับและเกจ ซึ่งมักจะรวมกันอยู่เป็นชุด  ( รูปที่ 1 ) ตัวแปลงสัญญาณทำงานโดยส่งสัญญาณไฟฟ้าเป็นห้วง ๆ ไปสู่เครื่องแปลงสัญญาณที่ติดอยู่ใต้ท้องเรือ รูปที่ 2  จากนั้นตัวแปลงสัญญาณจะเปลี่ยนสัญญาณไฟฟ้าที่เป็นห้วงๆ นี้ ให้เป็นคลื่นเสียงความถี่สูง คลื่นเสียงความถี่สูงนี้ เดินทางในน้ำด้วยความเร็ว 4,800 ฟุตต่อวินาที ซึ่งเป็นความเร็วเกือบ 5 เท่าของความเร็วของเสียงในอากาศ เมื่อคลื่นดังกล่าวไปกระทบกับวัตถุใต้น้ำก็จะสะท้อนกลับทันที เสียงสะท้อนเมื่อไปถึงตัวแปลงสัญญาณจะถูกเปลี่ยนเป็นสัญญาณไฟฟ้าและจะถูกเครื่องรับขยายให้ดังขึ้นก่อนส่งเข้าสู่เกจ

  การเรียนการสอนฟิสิกส์ 1  ผ่านทางอินเตอร์เน็ต

  การเรียนการสอนฟิสิกส์ 2  ผ่านทางอินเตอร์เน็ต  

12. แสงและการมองเห็น

  การเรียนการสอนฟิสิกส์ทั่วไป  ผ่านทางอินเตอร์เน็ต

   2. จลพลศาสตร์ (kinetics)