เมื่อความลับเกี่ยวกับปฎิกิริยานิวเคลียร์ได้ถูกค้นพบ นักวิทยาศาสตร์ฝ่ายสัมพันธมิตรจึงได้พยายาม หาทางที่จะนำเอาพลังงานมหาศาลนี้มาใช้เป็นอาวุธ โครงการแมนฮัตตันจึงได้อุบัติขึ้น เพื่อพัฒนาพลังงานนิวเคลียร์ ควบคู่ไปกับอาวุธมหาประลัย เพื่อทดลองกับชีวิตจริงๆ

                     นิลส์ บอร์ นักฟิสิกส์ชาวเดนมาร์ก กลับไม่ค่อยจะเห็นด้วยนักกับทฤษฎีของ รัทเทอร์ฟอร์ด และได้ทำการค้นคว้าวิจัย และปรับปรุงทฤษฎีของ รัทเทอร์ฟอร์ด ให้สมบรูณ์ขึ้น โดยบอร์ได้ค้นพบว่า อิเล็กตรอน ไม่ได้โคจรรอบนิวเคลียสในลักษณะที่มีวงโคจรเฉพาะตัวเหมือนดาวเคราะห์โคจรรอบดวงอาทิตย์ อย่างที่รัทเทอร์ฟอร์ดเข้าใจ แต่อิเล็กตรอน จะโคจรรอบอิเล็กตรอนอย่างรวดเร็ว และสามารถเปลี่ยนระดับชั้นของวงโคจรได้ ทำให้เกิดเสถียรภาพของระดับพลังงาน

                            วงการวิทยาศาสตร์ด้านฟิสิกส์เกี่ยวกับอะตอม รุดหน้าไปอย่างรวดเร็ว มีนักฟิสิกส์ทั้งด้านทฤษฎีและนักทดลองหลายคนพยายามที่จะเข้าถึงความลับของอะตอมและนิวเคลียส จึงนับเป็นย่างก้าวการเริ่มต้นของนิวเคลียส และภายหลังจากที่ รัทเทอร์ฟอร์ด ได้ทำการค้นคว้าเกี่ยวกับอะตอมมาหลายปี รัท เทอร์ฟอร์ด ก็คิดว่าสามารถเพิ่มโปรตอนเข้าไปในนิวเคลียส ของธาตุใดธาตุหนึ่งได้ ธาตุนั้นจะต้องเปลี่ยนยเป็นธาตุอื่นก่อน ซึ่งเป็นแนวคิดเดียวกับการเล่นแร่แปรธาตุ เพราะเป็นที่ทราบกันดีว่าในตอนนั้นว่าแต่เพียงว่า นิวเคลียสของอะตอมประกอบด้วย โปรตอนซึ่งมีประจุบวก ต่างกันตรงที่การเล่นแร่แปรธาตุนั้น มุ่งเปลี่ยนธาตุหนึ่งให้กลายเป็นอีกธาตุหนึ่ง โดยมิได้ใช้วิธีทางวิทยาศาสตร์
                        รัท เทอร์ฟอร์ด พยายามพิสูจน์ความคิดนี้ โดยใช้อนุภาค แอลฟา ซึ่งประกอบด้วย โปรตอน 2 ตัว ระดมยิงนิวเคลียสของก๊าซต่างๆ โดยการยัดเยียดโปรตอนให้แก่นิวเคลียสโดยตรง เพื่อติดตามดูว่าจะเกิดธาตุใหม่ขึ้นหรือไม่ ในที่สุด รัท เทอร์ฟอร์ด ก็ประสบความสำเร็จ เพราะในปี ค.ศ. 1919 รัท เทอร์ฟอร์ด ได้ทดลองใช้อนุภาคแอลฟาระดมยิงอะตอมของก๊าซไนโตรเจน ซึ่งมีโปรตอน 7 ตัว ในนิวเคลียส ผลที่ได้จาการทดลองครั้งนั้นคือ ได้ก๊าซออกซิเจน ซึ่งเป็นธาตุที่มี โปรตอน 8 ตัว และไฮโดรเจน ซึ่งมีโปรตอน 1 ตัว แต่ปรากฎการณ์นี้เกิดขึ้นได้ยากมาก เพราะอนุภาคแอลฟาและนิวเคลียสของไนโตรเจน มีประจุบวกที่คอยผลักกันอยู่ จึงเป็นการยากที่จะยัดเยียดได้

อ่านต่อหน้าถัดไป >>>